Soms voelt het alsof je leven gewoon doorgaat en er tegelijk ergens op de achtergrond iets niet helemaal klopt.

Je doet wat nodig is. In relaties, op je werk, in je familie. Je neemt verantwoordelijkheid, vaak ook voor wat eigenlijk niet van jou is. Je denkt mee, probeert dingen goed te laten verlopen voor iedereen.

Voor de buitenwereld lijkt er vaak weinig aan de hand. Maar vanbinnen voelt het anders.

Alsof er voortdurend iets op de achtergrond meedraait. Een alertheid die niet echt verdwijnt. Je merkt dat je snel aanvoelt wat er om je heen gebeurt. Spanning in een gesprek, een verandering in iemands toon, een sfeer die ineens anders wordt.

Je voelt het vaak al voordat iemand iets uitspreekt. En meestal ben je dan al een stap verder. Je beweegt mee, houdt rekening met anderen, probeert de verbinding rustig te houden.

Veel mensen die hier terechtkomen zijn daar al heel lang goed in. Zo lang dat het bijna voelt alsof dit gewoon is wie je bent. Je voelt snel en veel. Je begrijpt veel. En vaak draag je ook te veel. Juist omdat dat zo vanzelf gaat, valt iets anders minder snel op.

Dat je aandacht automatisch naar de ander beweegt.

Dat je al aan het inschatten bent wat er nodig is, vooruit denkt, probeert dingen op te lossen of ruimte maakt voor de ander, nog voordat je zelf hebt kunnen voelen wat er eigenlijk in jou leeft.

Voor de buitenwereld kan het lijken alsof je sterk bent. Betrokken. Iemand die veel aankan. Maar vanbinnen ontstaat steeds vaker een ander gevoel. Alsof er ergens iets ontbreekt.

Veel mensen hebben al vroeg geleerd spanning te lezen voordat die zichtbaar werd. Minder ruimte innemen om verbinding niet te verliezen. Zo lang dat het normaal werd. Zo lang dat je bent gaan denken dat dit gewoon is wie je bent.

Je weet vaak precies wat er gebeurt. En toch reageert je lichaam sneller dan je denken kan volgen.

Je systeem heeft zich gevormd onder druk. Je identiteit groeide rond aanpassen en dragen.

En ergens trokken delen van jou zich terug

Ze zijn er nog steeds. Maar laten zich pas zien wanneer het veilig genoeg voelt.

In de afgelopen jaren begon mij iets op te vallen in het werk met mensen.

Hoewel iedere levensgeschiedenis anders is, ontstaat er vaak een vergelijkbare beweging wanneer iemand langzaam uit overleving begint te komen. Eerst wordt het lichaam rustiger. Het zenuwstelsel hoeft niet meer voortdurend alert te blijven. Daarna worden emoties weer voelbaar. Gevoelens die lange tijd op de achtergrond stonden krijgen weer ruimte. En ergens in dat proces verschijnt iets wat veel mensen lange tijd zijn kwijtgeraakt. Een innerlijk kompas.

Het vermogen om te voelen wat werkelijk van jou is en wat niet. Om keuzes te maken die niet langer worden gestuurd door aanpassing of oude patronen.

In mijn werk begon ik te zien dat deze beweging zich steeds opnieuw laat herkennen in mensen.

Van overleven naar regulatie.

Van regulatie naar emotioneel herstel.

Van herstel naar identiteit.

En wanneer identiteit weer voelbaar wordt, ontstaat er ruimte voor iets wat daarvoor vaak nauwelijks zichtbaar was.

Potentieel.

Richting.

Creativiteit.

Een leven dat niet langer alleen draait om volhouden, maar om werkelijk leven.

Die beweging noem ik het Identiteitskompas.

Mijn boek

De Brug – Hoe kom ik hieruit

Dit boek is geschreven voor mensen bij wie overleven lange tijd de norm is geweest.

Voor wie vastloopt in relaties, patronen en innerlijke strijd en ergens voelt dat er een andere manier van leven mogelijk is.

De Brug is geen handleiding en geen theorie.

Het is een persoonlijk en doorleefd verhaal over verdwijnen, voelen en langzaam leren blijven.

Over codependentie, trauma en de weg terug naar jezelf.